Ponte Ágora (6.0)

A veces noto que soy mucho más sensible a los olores que otras personas y que yo mismo en otras ocasiones. Dice mi neurólogo que ello es debido a mis innumerables, persistentes y habituales migrañas. Quizá me ha dicho al revés… No sé… A veces creo que noto olores retrospectivos, fósiles, más antiguos que mi propia existencia. No logro definir si es olor a cosa, a tiempo, a persona o a sensación; entonces tengo migraña… O, tal vez, al revés… La primera vez que noté esta sensación fue cuando me decidí a restaurar el armario de mis padres, que fue de mis abuelos y, quizá también, de mis bisabuelos. Es un mueble empotrado en una pared. A mí  me había parecido siempre una puerta a lugares ocultos, a memorias ocultadas y a indisimulados miedos. Era oscuro, todo él estaba cubierto de una espesa capa de barnices sobre barnices, la carencia de brillo y color le daban un aspecto de penumbra de confesionarios que me producía un desasosiego que no conocía hasta entonces. Comencé quitand...

"La Vanguardia" é un dos periódicos máis antigos dos publicados en castelán. Fundárono no 1881 os irmáns Godó Pie. Definido no seu día como "Diario político de avisos y noticias", foi órgano de expresión de liberais e constitucionalistas. A partires do 1 de xaneiro de 1888, coincidindo ca Exposición Universal de Barcelona, pasou a ser un modelo de diario independente e plural. En La Vanguardia firmaron artigos Leopoldo Alas Clarín ou Unamuno. O de chamarse durante un tempo "La Vanguardia Española", foi a partires da victoria franquista na Guerra Civil, e unha de tantas imposicións da dictadura, que ademáis de censuralo coma toda a prensa, impúxolle un director declarado anticatalán. Hoxe La Vanguardia segue a ser para moitos un referente do periodismo independente. Nas súas páxinas tamén ten aparecido nos últimos anos a sinatura dunha periodista da Pontenova residente en Barcelona (Celtia Traviesas). Pero eu non quería falar de La Vanguardia senón de Vila...

D. José Mª Díaz Villamil ------ La marcha de este ejemplar gobernador, de Málaga, ha causado hondo sentimiento en aquella provincia por su nombramiento de Gobernador de Zaragoza. Así nos lo hace saber la prensa de Madrid, lo cual tomamos de "El Sol" el párrafo siguiente: De Málaga.-- La noticia del traslado del gobernador civil, Sr. Díaz Villamil, a Zaragoza ha causado gran sentimiento. Durante el período de un mando no se ha registrado ni un solo hecho de violencia ni perturbación por cuestiones sociales. El acierto y rectitud con que ha desempeñado el cargo lo evidencian el que hoy han desfilado por el Gobierno civil comiiones de patronos de Málaga y su provincia, representaciones obreras, entre ellas la U.G., Comité provincial del partido socialista, concejales de distintos partidos republicanos, autoridades, personalidades no afectas a partidos políticos, representaciones de los radicales socialistas y numerosas comisiones. Los periodistas que hacen información en el Go...

" Os amigos sensatos, aos que coma min asusta o griterío, soen loubarme o gusto por estar parte do ano fora, lonxe desa tendencia tan nosa de converter en exabrupto calquera debate . Por sorte e por desgraza , a lonxanía xa non é o que era. Un xa non se vai á maneira machadiana, espido de equipaxe, senón que leva ás costas todo o griterío, metido no ordenador do diaño. E que conste que me levo moi ben co aparello: permíteme trasladar a miña profesión debaixo do brazo e creoume vencellos de amizade con persoas ás que doutra maneira non coñecería. Son asíduo visitante de blogs literarios, humorísticos, políticos, e comparto bromas cun círculo de ciberamigos aos que teño nun altar. Vivir fora permitiume comprobar que a realidade a través do ordenador chega tremendamente distorsionada, porque o que máis rápido viaxa é, sen dúbida, o griterío, tan casposo e agresivo, encontrou no ciberespacio o su elemento . O griterío maniféstase en revistas dixitais, pero tamén en forma de libelo cib...

Fai uns anos estabamos a cambiar cromos de Reina (padre) ou de Sanchís (padre), parécenos que pasou moito tempo. Agora non hai afición aos cromos e os nosos fillos cambian iconos, fotos, animacións polo messenger, teñen un blog, están no facebook, no tuenti ou algo así. No século XIII eran os bispos os que trocaban nada menos que parroquias enteiras. O Bispo de Mondoñedo fíxose cas parroquias (ou parte delas) de Vilarmide, Vilaboa, Vilameá e Vilaoudriz trocándollas ao Abade e Convento de Meira por outras da Terra Chá. As Terras de Miranda pasaron pois a depender de Mondoñedo no ano 1263. Este documento dun arquivo particular da fe do troco. Permuta de varias iglesias entre el Obispo de Mondoñedo, D. Munio, y el Abad del Convento de Santa María de Meira, Heyméricus.- Año 1263 --------------------------------------------------------------------------------------------- 29 de Noviembre de 1263 .- El Obispo Don Munio, de Mondoñedo, con el consentimiento de Martín de Pedro, Deán, y del Cab...

Eduardo Blanco Amor tiña a súa tertulia literaria na Taberna do Ribeiro, e dalí ben poida ter xurdido a idea da súa novela “A Esmorga” onde retratou o Ourense de entón pero tamén retratou unha boa parte dos persoeiros e feitos que vistos ou contados pode haber ou acontecer en calquera recuncho de Galicia ou do mundo mundial. Os feitos vistos ou contados na taberna do Ribeiro e os persoeiros que os protagonizaron xa sómente quedan na retina pechada dos seus protagonistas. Supoño que chegado aquí, aqueles que lean de cando en vez o meu blog estarán un pouco perdidos porque sempre que escribín algo foi sobre A Pontenova ou persoas da Pontenova. Algún pensará que isto podería ser un homenaxe a Blanco Amor que fai en decembro 30 anos que finou, ou unha lembranza de “A Esmorga” que fai en outubro 50 anos que se publicou por primeira vez. Eu non pretendo tanto pero se alguén o entende así, sexa pois esa homenaxe. O conto vai de tabernas ou tendas da Pontenova, non de calquera taberna ou calq...

Ni una palabra Blas de Otero Ni una palabra brotará en mis labios que no sea verdad. Ni una sílaba, que no sea necesaria. Viví para ver el árbol de las palabras, di testimonio del hombre, hoja a hoja. Quemé las naves del viento. Destruí los sueños, planté palabras vivas. *** Inocencio Bermúdez foise igual que viviu, silenciosamente, pacíficamente, achegado á súa familia. Queda un fondo valeiro que somentes enche a lembranza de quen foi como persoa e da súa actitude fronte á vida e a prol da verdade do pasado como ferramenta de futuro. Él ensinounos o extraordinario poder da memoria, da verdade e da palabra. Quédanos a súa memoria, aquelo que nos ensinou. Quédanos a forma de brotar a súa palabra. Nin unha sílaba súa amosou nunca rencor, nin un soio acento na revancha, nin unha soia concesión á vinganza. A súa paz foi, é e será contaxiosa naqueles que tivemos a inmensa sorte de manter longas conversas sobre a súa memoria; esa memoria que se nalgún momento o desacougaba era porque non q...