Ponte Ágora (6.0)

 Sendo militar á forza, cando a “mili” era obrigada, despois de ter pasado un par de meses por Campo Soto en Cádiz, acabei indo para Melilla. A “viaxe” pagada polo Exército Español, foi nun barco da Transmediterránea. Basicamente a aquel material de ferralla entráballe auga ata os camarotes destinados ós soldados. Pasamos a noite de viaxe dende Málaga a Melilla en cuberta. Viaxar aterecidos de frío era preferible a ver a auga que nos chegaba ás canelas facendo ondas nos corredores. Aquela chatarra oxidada que seguía prestando o servizo “regular” á cidade do norte de África levounos ata onde estaba previsto que  pasasemos boa parte do ano 1983. Antes de marchar a África, o Exército Español pagoume un billete de autobús dende Cádiz a Lugo, directo e sen máis paradas cas de poñer combustible e deixar no camiño a algún de Zamora, León e Ourense que viñan no mesmo autobús. Non lembro o que pasou pola miña mente durante o tempo que pasei en Souto de Mogos antes de saír para África c...

A memoria histórica democrática da Pontenova permaneceu sempre á intemperie. As inclemencias dos tempos “políticos”,  por chamarlles dalgún xeito, foron erosionando a verdade, eludindo a xustiza para evitar a reparación a todos aqueles que non foran os vencedores da Guerra Civil ou o seu entorno. Como no resto de Galicia e de España, só houbo xustiza para os “gañadores”. Os vencedores, “administrando” a súa vitoria, apropiáronse do relato e impuxérono no sistema educativo, na conversa pública e na memoria colectiva actual. Conseguiron impoñer os seus símbolos, naturalizar a infamia e excluír da historia a todos aqueles veciños que perderon a vida precisamente por loitar pola legalidade, a liberdade e a democracia. Uns foron xulgados por “rebeldes” e outros por auxilio á rebelión. Asasinados, encadeados, represaliados ou exiliados en nome da “patria” e de “Cristo rei”. Os que defendían a legalidade fronte ós golpistas constan nos expedientes xudiciais como “xulgados” e “axusticiados...