Ponte Ágora (6.0)

Mentras o clero se entregaba á folganza e a boa vida, deixando de lado as súas obrigas cos feligreses das súas parroquias, sin celebrar misa nin catecismo, sesteando, se cadra ca coartada do "estorbo" dunha pancarta, un grupo de persoas pacíficas viñeron á porta da Igrexa a lembrarlles ós curas que a solución dos problemas non se pode someter ós tempos litúrxicos. A maioría non sabemos si estamos en tempo de Pascua, de  Advento ou Coresma. Só sabemos que é tempo de solucións, como se di agora, "proactivas". En "cristiano", que non se trata de esperar a que escampe, hai que tomar decisións e facelas visibles. Nombrar un párroco sin nombralo, cesar outro sin cesalo é o máis parecido a non facer nada. No dos danos á talla do século XV imos esperar a que a "xustiza" diga algo e a que a lei se aplique ca mesma contundencia que se aplica ós "roubagaliñas". Teño que recoñecer que Rajoy, nesto de quedarse quieto, no de esperar a qu...

O 29 de novembro do 2014 fai 751 anos  que o  Bispo de Mondoñedo fíxose cas parroquias (ou parte delas) de Vilarmide, Vilaboa, Vilameá e Vilaoudriz trocándollas ao Abade e Convento de Meira por outras da Terra Chá. As Terras de Miranda pasaron pois a depender de Mondoñedo no ano 1263. Agora parece que o Bispado non sabe o que facer cas parroquias. Dosifica o culto e condicionao a que non haxa pancartas nin protestas contra o cura. Dende o 29 de agosto, día en que todo "estoupou" en Conforto, o Bispado non se moveu un milímetro na súa postura. A estas alturas non parece excesivo dicir que o inmovilismo desta estructura eclesial caduca e "despistada" da realidade, é a maior axuda á "desafección" polo culto católico que eu coñezo.  Non estaba equivocado o noso alcalde cando dicía que "están botando á xente das igrexas". O que os veciños queren é botar aos curas e que lles manden outros que agarren as mesmas pancartas dos v...

                Ano 56 do século XX (1956)  a miseria campaba polas cavadas da restreba, polos camiños chagorcentos e nos afumados alzadeiros e lacenas valeiras. Se cadra foi bo ano e a fame aliviouse pola colleita de catro grans de trigo  que branqueron de fariña a artesa valorenta de abandono. Catro fogazas de pan, unhas cuncas de papas, faragullos e touciño, milagres de mulleres nunca recoñecidos. Elas administraron o pouco para "tirar a fame, pra poder comer". Aquelas viaxes ao orro ca chave de 1/4 kg no peto do mantelo; á volta xa había que comer, eran o misterio que gardaban as mulleres da posguerra para sacar adiante a familia. Ese misterio non precisaba de avemarías nin infindas letanías dolorosas, nin gozosas; só da testa erguida de nais-mulleres-avoas que multiplicaban a nada para que nos pratos esconchados ou nas cuncas de barro a auga soupese a algo máis que auga, e fose algo máis que un engado para a fame. Velaí ...

Xa está na Pontenova o novo número con novas e opinións.

Unha Santa que se ispe diante da multitude para demostrar a súa inmaculada auténticidade tardogótica, aparece desmellorada despois dun frenético ir e vir nunha bolsa de “El corte Inglés”. Sin saberse a onde nin con quen. De volta trae no colo un fillo que ninguén coñecera, que faltaba dende a época da Inquisición. O rapaz descoñecido produce marmulacións de pecados inconfesables. Un cura que fachendea da súa erudita formación artística ao tempo que se aplica afanoso a  taladrar cunha broca do 10 (de Widia por suposto) unha, presuntamente auténtica, talla do século XV, para introducirlle, artísticamente, unha “varilla roscada”. Algúns din que o do taladro foi “o canteiro descoñecido” do que hai cara pero non nome nin enderezo. Un Párroco de aparencia feble, empeñado en demostrala, que arrastra o seu arrepentimento como se fose unha cruz da que nin intenta sacudirse. Camiña temeroso e trémulo cara un destino incerto, seguramente lonxe da súas parroquias. Un c...

"Dúas cousas son infindas: a estupidez humana e o universo; e non estou seguro do segundo". Cando Einstein dixo esto aínda non sabía que Mariano Rajoy iba formar goberno en España, por chamarlle dalgún xeito ao de "formar", pero é posible que xa pensara nel. Hoxe quería falar do "problema de Conforto" pero evidentemente falar de Conforto  en tanto unha veciña nosa, de Becerreá, está en perigo de morte por ébola pode parecer unha frivolidade. A enchente de noticias sobre ébola producíronme unha tremenda preguiza para pensar en Conforto. Sin embargo é innegable que hai puntos que amosan certo paralelismo entre entre o que ven de ocurrir en Conforto e do que está a ocurrir co ébola en "Españistán". Seguramente calquera dos dous asuntos son o retrato en branco e negro desta sociedade na que vivimos porque así a construímos. Nin avisar siquiera de que esto de establecer un paralelismo non é máis que unha especie de terapia persoal que m...

Xa está repartido polos establecementos da Pontenova El entorno Metropolitano. Vai polo nº 3 e ten pinta de durar. Nestes tempos difíciles para a prensa en papel parece un milagre que un periódico gratis salga adiante. Pero eu non creo nos milagres; estou convencido de que o éxito vai parello á calidade e a calidade sen dúbida vai da man do traballo. Merece a pena lelo de cabo a rabo e por suposto, sin saltarse os espazos dedicados á Pontenova.  Parabéns e grazas por prestarme un pouco do voso espazo.